Alternatywa dla Obsidian
Te same zasady local-first. Znacznie większa robota.
Obsidian to najlepszy notatnik, jaki istnieje, i lodos nie próbuje go w tym pokonać. lodos zaczyna się tam, gdzie notatki przestają być całą robotą: ten sam markdown, ten sam graf, a do tego zaszyfrowany sejf, tablica kanban, workflow z harmonogramem i agent, który to wszystko czyta i potrafi wydać poświadczenie, nigdy go nie widząc. Wskaż mu sejf, który już masz, a przeczyta każdą stronę, każdy link i każdy folder, nie dotykając ani jednego pliku.
Obsidian trzyma notatkę. Menedżer haseł trzyma klucz, o którym notatka mówi. Coś jeszcze trzyma zadanie, do którego notatka służyła. Każde jest dobre w swoim fachu i żadne nie widzi pozostałych dwóch.
Więc to Ty stajesz się integracją. Czytasz runbook, otwierasz sejf, kopiujesz klucz, wykonujesz pracę, wracasz, zapisujesz co się stało i przesuwasz kartę. Każdy krok przechodzi przez Ciebie, bo tylko Ty masz naraz te trzy rzeczy w głowie.
lodos to te trzy w jednym miejscu, z agentem, który ma cały ten kontekst i żadnego z Twoich kluczy.
To jest porównanie, w którym drugie narzędzie jest naprawdę znakomite, a udawanie inaczej byłoby marnowaniem Twojego czasu.
Ekosystem wtyczek, do którego nic w tej dziedzinie się nie zbliża. Jeśli jakiś workflow istnieje w Twojej głowie, ktoś już go pewnie napisał.
Sejf ze zwykłych plików, który otworzysz w dowolnym edytorze na dowolnej maszynie, bez aplikacji pomiędzy.
Lata dopracowywania jako narzędzie do pisania. Jeśli Twoja praca polega na myśleniu tekstem, właśnie do tego zostało zrobione.
Wszystko, w czym Obsidian jest dobry, lodos zachowuje: lokalne pliki, markdown, linki, graf. Dokłada maszynerię, która zamienia napisaną stronę w pracę, która naprawdę się dzieje, oraz warstwę zespołową dzielącą to wszystko bez oddawania serwerowi klucza.
Sejf Obsidiana to markdown na dysku i właśnie dlatego jest przenośny, i właśnie dlatego klucz API nie ma tam czego szukać. W lodos sekret jest szyfrowany na Twoim urządzeniu, zanim dotknie dysku, z osobnym kluczem na sekcję i łańcuchem spiętym haszem za każdym dostępem. Strona odwołuje się do niego jako {{secrets.stripe.sk_live}}, a wartość leży tam, gdzie strona nigdy nie jest.
Zadaj pytanie i dostań napisaną odpowiedź z przypisami [[wikilink]] zamiast listy wyników. Zaimportowane źródła są zapisywane raz i sprawdzane haszem na poziomie bazy, więc każde twierdzenie da się prześledzić do źródła. Nocny przebieg wykonuje pięć kontroli zwykłym SQL-em, bez kosztu AI: sieroty, martwe linki, twierdzenia starsze niż dziewięćdziesiąt dni, nieodhaczone znaczniki TODO i strony, których nikt nie umieścił w folderze. To jest ta część, której folder z plikami nie zrobi za Ciebie.
Ten sam pomysł, inny odbiorca. Jeden resolver obsługuje render, linter i AI, więc agent przechodzi po slugach, tytułach i krawędziach, budując kontekst na wiele skoków, i nigdy po treści stron. Obie perspektywy zostają u Ciebie: lokalna wokół czytanej strony i globalna, którą filtrujesz po typie, pewności albo sieroctwie. Różnica polega na tym, że mapę może przeczytać także coś innego niż Ty.
Zadania kanban, które agent czyta, planuje i przesuwa. Gdy praca zaczyna się powtarzać, staje się deklaratywnym workflow: napisanym przez AI, zatwierdzonym przez Ciebie, uruchamianym według harmonogramu, wołającym Twoje własne API z poświadczeniami wstrzykiwanymi dopiero w chwili użycia. Przypnij wynik do pulpitu jako liczbę, wykres albo flagę opóźnienia.
To część z największą ilością inżynierii za sobą. Każdy członek trzyma własną zapieczętowaną kopię klucza sekcji, a serwer koordynujący przekazuje zaadresowane koperty, których nie potrafi otworzyć, i nie ma nawet punktu usuwania, którym dałoby się cenzurować. Zaproszenia potwierdza się poza kanałem numerem bezpieczeństwa, więc koordynator stojący pośrodku jest wykrywalny, a nie godny zaufania. Członek bez uprawnienia w ogóle nie dostaje szyfrogramu: granica jest kryptograficzna, a nie filtrem w interfejsie. Usuń kogoś, a klucz się obraca, treść jest szyfrowana na nowo, a pozostali przechodzą do nowej epoki, więc zachowana koperta nie otwiera niczego napisanego później. Każde działanie trafia do podpisanego, spiętego haszem zapisu z korzeniem Merkle, który możesz zakotwiczyć w zewnętrznym znaczniku czasu, i odnotowuje, czy zrobił to człowiek, czy agent. Wspólne, audytowalne i wciąż zero-knowledge.
Dwadzieścia cztery umiejętności w standardzie: metryki tygodniowe, zwroty, ADR-y, post-mortemy, pisanie specyfikacji, przegląd bezpieczeństwa. Napisz własne, a skaner sprawdzi je przed zapisem, za każdym razem, bez ustawienia, które to wyłącza. Umiejętność to instrukcje, nigdy kod; aplikacja decyduje, które z jej siedemdziesięciu trzech narzędzi każda z nich może wywołać; a czterdzieści jeden kontroli wywala build, jeśli ktoś doda ścieżkę wykonania. To węższa umowa niż ekosystem i znacznie mniejsza rzecz, której trzeba zaufać.
Wrzuć PDF, umowę albo arkusz, a stanie się przeszukiwalną wiedzą. Odpytaj własne liczby i dostań wykres. Poproś o aktualizację i dostań gotową prezentację, offline. Czat AI pamięta zeszły tydzień, na Twojej maszynie, a transkrypt nigdy nie trafia na dysk.
Dziewięć dolarów miesięcznie za całą instalację, nie za miejsce, kupuje jedyną rzecz, w której chmura jest naprawdę dobra: zaszyfrowaną migawkę, która stawia nową maszynę w kilka minut i utrzymuje pozostałe w zgodzie. Nasze serwery trzymają szyfrogram i łańcuch integralności, nigdy klucz, więc włamanie po naszej stronie to kupa szumu. Wersja desktopowa działa na macOS, Windows i Linuksie, a towarzysz na telefon czyta tę samą migawkę za Face ID, więc sprawdzisz poświadczenie albo zatwierdzisz przebieg, nie siedząc przy biurku.
Oba produkty opisano tymi samymi czterema odpowiedziami. Dla tego samego zachowania nie ma milszego sformułowania, więc żadna kolumna nie ocenia się osobno.
| Co to widzi? | Obsidian | lodos |
|---|---|---|
| Gdzie żyją Twoje dane | Na Twoim urządzeniu | Na Twoim urządzeniu, sync opcjonalny |
| Co może odczytać dostawca | Nie ma żadnego serwera | Tylko szyfrogram, którego nie otworzy |
| Co może odczytać jego AI | Nie ma wbudowanego AI | Strukturę, nigdy wartość sekretu |
| Kto ma klucz | Ty | Ty |
| Od | $0 za osobę miesięcznieOdczytane u dostawcy 2026-08-02 | $0 |
W większości tak, a Obsidian szczerze mówi o granicach. Tryb ograniczony jest domyślnie włączony, każda wersja wtyczki jest skanowana, popularne przechodzą dodatkowo ręczny przegląd. Ale dokumentacja mówi też wprost, że wtyczki „mogą uzyskać dostęp do plików na Twoim komputerze, łączyć się z internetem i instalować dodatkowe programy” oraz że „ze względu na ograniczenia techniczne Obsidian nie może wiarygodnie ograniczyć wtyczek do konkretnych uprawnień ani poziomów dostępu”. Ich własna rada dla osób z wrażliwymi danymi: najpierw sam zaudytuj wtyczkę.
lodos poszedł drugą drogą i oddał za to ekosystem. Tutaj rozszerzenie to umiejętność, umiejętność składa się z instrukcji, a nie z kodu, a aplikacja wymusza, które narzędzia może wywołać. Nie ma czego audytować, bo nie ma czego uruchamiać.
To jest część, której notatnik nie ma powodu mieć, więc konkretnie.
01
Twoja strona odwołuje się do poświadczenia tak jak do zmiennej: {{secrets.stripe.sk_live}}. Zapisywane jest odwołanie i to ono jest wszystkim, co widzi model.
02
Gdy agent uruchamia polecenie wymagające prawdziwej wartości, jest ona odszyfrowywana na Twoim urządzeniu i wstrzykiwana do izolowanego podprocesu jako zmienna środowiskowa.
03
Model dostaje kod wyjścia i wynik, oczyszczone ze wszystkiego, co wygląda jak sekret. Wartość nigdy nie była w jego kontekście, więc nie pojawi się ani w transkrypcie, ani w logu, ani w odpowiedzi za sześć tygodni.
Dziennik audytu zapisuje, że sekret został użyty, przez kogo i do czego, a nigdy który. Wpisy są łączone haszem, więc usunięcie jednego rzuca się w oczy.
Ta sama firma, ten sam tydzień, te same trzy zadania.
Obsidian
Otwierasz Stripe, czytasz liczby i wpisujesz je do notatki, żeby w przyszłym tygodniu mieć do czego porównać.
lodos
Workflow uruchomił się o 08:00. Odpytał Stripe kluczem, którego model nigdy nie widział, zapisał podsumowanie ze źródłami w wiki i przypiął liczbę do pulpitu.
Obsidian
Twoja notatka opisuje procedurę bezbłędnie. I tak otwierasz panel, szukasz klucza w innej aplikacji i robisz każdy krok ręcznie.
lodos
Mówisz, co się stało. Agent idzie za playbookiem zwrotów, wydaje klucz w izolowanym podprocesie, zapisuje wynik w wiki i zamyka zadanie.
Obsidian
Wyszukiwanie i graf szybko doprowadzą Cię do dziewięciu stron. Trzy są nieaktualne i tylko Ty możesz powiedzieć które.
lodos
Agent odpowiada z indeksu z przypisami, a nocny przebieg już oznaczył nieaktualne strony jako przeterminowane.
Wskaż lodos folder, w którym Twój sejf już leży. Bez kroku eksportu: to te same pliki markdown.
Strony, struktura katalogów i [[linki]] przechodzą nienaruszone, a skan oznacza wszystko, co zawiera jawny sekret, żeby mogło trafić do sejfu.
Zapytaj agenta, co tam jest. Zbuduje indeks, odpowie z przypisami i powie, które strony już się zdezaktualizowały.
lodos czyta ten folder, nie przenosi go i nie nadpisuje. Twój sejf leży dokładnie tam, gdzie leżał rano, i wieczorem znów otworzy się w Obsidianie, więc spróbowanie kosztuje Cię tylko pobranie. Strony pozostają markdownem od początku do końca, więc wychodzą tak samo, jak weszły.
Przesiądź się, jeśli notatki nigdy nie były całą robotą. Jeśli Twój tydzień to poświadczenia, dopilnowanie spraw i rzeczy, które miały się wydarzyć o czasie, to właśnie ta część, dla której powstał lodos.
Zostań przy Obsidianie, jeśli chcesz notatnika albo jeśli piszesz głównie na telefonie. W obu jest lepszy i przez jakiś czas będzie.
Albo spróbuj, niczego nie rozstrzygając. lodos czyta sejf tam, gdzie leży, i niczego w nim nie zmienia: dwa tygodnie z obydwoma kosztują pobranie i zero ryzyka.
To dokładnie jest lodos. Ten sam lokalny markdown i ten sam graf, plus tablica kanban, zaszyfrowany sejf, workflow z harmonogramem i agent zdolny działać na wszystkich trzech. W zamian tracisz ekosystem wtyczek Obsidiana i jego aplikacje mobilne, których lodos dziś nie ma.
Tak, i nie ma kroku eksportu, bo pliki już są w markdown. Strony, struktura katalogów i [[linki]] przechodzą, każdy plik staje się dodatkowo niezmiennym, sprawdzonym haszem źródłem, a wszystko z jawnym sekretem jest oznaczane, żeby mogło trafić do sejfu. Nie przechodzą: załączniki, obrazy, pliki .canvas i Twoja konfiguracja .obsidian, więc motywy i ustawienia wtyczek zostają. Twój oryginalny folder pozostaje bez zmian.
Tak. Obsidian podaje, że Sync używa szyfrowania end-to-end AES-256 i że nie mogą odczytać Twoich danych. Na to konkretne pytanie Obsidian i lodos odpowiadają tak samo, i dlatego ta strona spiera się o zakres, a nie o prywatność.
Użyć poświadczenia, nigdy go nie ujawniając. Wtyczka działa z pełnym dostępem do Twojego sejfu i maszyny, więc wszystko, czego dotknie, może odczytać. W lodos agent odwołuje się do sekretu, wartość jest wstrzykiwana do izolowanego podprocesu, a żadne narzędzie w systemie nie zwraca jawnego sekretu.
Tak, lokalny i globalny, rozwiązywany przez ten sam silnik, który renderuje linki i zasila AI. Różnicą nie jest obrazek, tylko to, że agent może przejść po grafie, budując kontekst przez kilka stron.
Aplikacja jest darmowa i taka zostanie, bez konta: sejf, wiki, graf, zadania, workflow, umiejętności, dokumenty, wykresy i wbudowane AI. Płatna jest tylko szyfrowana kopia w chmurze, 9 dolarów miesięcznie za całą instalację. AI działa na Twoim koncie Claude, więc nie odsprzedajemy Ci tokenów.
Tak. Wersja desktopowa działa na macOS, Windows i Linuksie, a towarzysz na telefon czyta tę samą zaszyfrowaną migawkę za Face ID: z założenia tylko do odczytu, więc sprawdzisz poświadczenie albo zatwierdzisz przebieg z dala od biurka. Pisanie nadal dzieje się na desktopie, gdzie mieszkają też agent, workflow i sejf.
Porównanie
Te same wiersze, które publikujemy na stronie produktu, z kolumną Obsidiana obok naszej. Wszystko oznaczone jako ograniczone tłumaczy się po najechaniu.
| lodos | Obsidian | |
|---|---|---|
| Wiki wiedzy | ||
| Graf w stylu Obsidian | ||
| Zadania i kanban | ||
| Workflow i automatyzacja | ||
| Sejf sekretów Zero-Knowledge | ||
| Wbudowany agent AI | AI w Obsidian zależy od wtyczek; lodos dostarcza wbudowanego agenta z pełnym kontekstem Twojej firmy. | |
| Local-First, w pełni offline | ||
| Cała Twoja firma, jedna aplikacja |
Najedź na dowolne „Ograniczone”, aby zobaczyć, jak wypada lodos.
Wskaż lodos folder, w którym już piszesz, włóż prawdziwy klucz API do sejfu i poproś agenta, żeby go użył. Twój markdown pozostaje nietknięty; zmienia się tylko to, co da się z nim zrobić.
Apple Silicon · macOS 13+ · notaryzacja w toku
Jeśli ta strona opisuje Obsidian błędnie, to jest błąd. Napisz do nas, poprawimy. Obsidian. Źródło: obsidian.md/pricing